انتظارات
۱. دولت افغانستان اميدوار بود كه در اين كنفرانس کمک ۵۰ میلیارد دلاری را در عرصه بازسازی از سوی جامعه جهانی به دست آورد. اما دستاورد اين كنفرانس از تعهد ۲۰ ميليارد دلار از سوي كشورهاي شركت كننده فراتر نرفت. آنگونه كه از قبل نيز گفته شده بود، تمرکز اصلی کمک های کنفرانس پاریس به بخش های زراعت، انرژی و آب و جاده سازی اختصاص داشت. ( سايت فارسي بي بي سي، ۴ جوزا)
۲. مقامات برای توسعه زراعت در افغانستان در حدی که این کشور بتواند به عنوان یک کشور صادر کننده محصولات کشاورزی شناخته شود، خواستار کمک دو و نیم میلیارد دلاری از اجلاس پاریس بودند.(هما)
۳. وزارت انرژی و آب كشور اميدوار بود كه اگر اجلاس پاریس تقاضای کمک ده میلیارد دلاری افغانستان در زمینه تقویت انرژی در این کشور را بپذیرد، این وزارت کار ارزیابی ایجاد یک بند (سد) بزرگ را بر دریای آمو در شمال افغانستان آغاز خواهد کرد.(همان، ۲۰ جوزا)
۴. مهمتر از همه آقای کرزی در سخنانی در آغاز این کنفرانس گفت که موضوع امنیت همیشه بزرگترین چالش پیش روی افغانستان بوده است. به گفته آقای کرزی بدون امنیت پیشرفت در بسیاری از زمینه ها مشکل و در مواردی حتی ناممکن است. رئیس جمهور افغانستان تروریسم را که به گفته او در خارج از افغانستان ایجاد و از آن حمایت می شود محور اصلی مشکلات امنیتی خواند. او تاکید کرد که مبارزه با تروریسم به تعهد منطقهای و عزم سیاسی نیاز دارد.( همان، ۲۳ جوزا)
بنابراين به طور كلي ميتوان گفت كه كمك در جهت تأمين هزينههاي تأسيسات زير بنايي اقتصاد كشور مانند جادهها، انرژي و آب، همكاري در راستاي توسعه بخش كشاورزي و مهمتر از همه همكاري در مبارزه با تروريسم و ايجاد امنيت، خواستههاي اساسي مقامات افغانستاني را از كنفرانس پاريس تشكيل ميداد.
دستاوردها
در مقابل اين خواستهها، آنچه را كه به طور مشخص ميتوان از دستاوردهاي كنفرانس پاريس به حساب آورد، در موارد زير خلاصه ميشود:
۱. کشورهای کمک کننده به افغانستان در پایان اجلاس پاریس، تعهد کردند که 20 میلیارد دلار کمک به افغانستان طی 5 سال آینده اختصاص دهند. (سايت فارسي بيبيسي، ۲۳ جوزا) از اين مبلغ،ايالات متحده آمريكا بيش از ده مليارد دلار، بريتانيا و بانک جهاني هر كدام يک مليارد و ۱۰۰ مليون دلار، آلمان و ناروي هر کدام بيش از ۶۰۰ مليون دلار، استراليا و امارات متحد عربي هر کدام ۲۵۰ مليون دلار وعده نمودند.(شبكه اطلاعرساني افغانستان)
۲. همچنین این کشورها تعهد کردند پولهایی که در کنفرانسهای پیشین برای کمک به افغانستان وعده داده شده بود اما تاکنون دراختیار مقامات قرار نگرفته است را نیز به مقامات افغان بدهند.(سايت فارسي بيبيسي، ۲۳ جوزا)
۳. در این اجلاس مقامات شرکت کننده بر تلاش برای افزایش توان دولت افغانستان تاکید کردند.(همان)
۴. در این نشست بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد نیز گفت که وجود فساد اداری در افغانستان از مشکلات اصلی کشور است که باید برای رفع آن تلاش شود.(همان)
ملاحظه
گرچه كشورهاي شركت كننده در اين كنفرانس تقريبا به نيمي از خواستههاي مقامات افغانستاني پاسخ مثبت دادند كه در حد خود از جهاتي براي افغانستان حائز اهميت است:
الف) اين كنفرانس و مباحث مطرح شده در آن نشان داد كه هنوز افغانستان در كانون توجهات جامعه جهاني قرار دارد و جامعه جهاني اين كشور را فراموش نكرده است.
ب) كشور افغانستان در مبارزه با تروريسم تنها نيست و از حمايت قاطع كشورهاي جهان برخوردار است.
ج) كشورها به تعهدات قبلي خود در كمك به افغانستان پايبندند.
اما آنچه كه امروزه دغدغه اصلي مردم افغانستان به شمار ميرود و تمام مشكلات موجود در اين كشور از ناامني و عدم ثبات سياسي تا مشكلات معيشتي مردم، فساد اداري و ... از آن منشأ ميگيرد كه آن عبارت است از صداقت نداشتن كشورهاي شركت كننده، در قبال مسائل افغانستان و دوگانه رفتار كردن آنان در مبارزه با تروريسم، متأسفانه در اين كنفرانس مطرح نشد.
اين موضوع براي مردم افغانستان روشن است كه كشورهاي ذيدخل در مسائل افغانستان عزم جدي در از بين بردن تروريسم و حل مشكلات افغانستان و سوق دادن اين كشور به يك كشور مستقل و آباد ندارند. به همين جهت است كه بعد از گذشت نزديك به هفت سال از سقوط طالبان و روي كار آمدن حكومت مورد نظر جامعه جهاني و سرازير شدن ميلياردها دلار كمك مالي، هنوز مردم افغانستان تغيير اساسي در زندگي خود احساس نميكنند و هنوز هم اين كشور يکي از فقيرترين کشورهاي جهان است. همچنين دولت اين كشور به لحاظ سياسي، امنيتي، اقتصادي و حتي فرهنگي به همان ميزان وابستگي به كشورهاي مذكور دارد كه هفت سال پيش داشت و شايد هم بيشتر.
اگر كشورهاي مورد نظر عزم جدي و صداقت داشتند امروز ما بايد حداقل شاهد خوداتكايي دولت در بعضي از زمينهها ميبوديم كه نيستيم و اگر اين روند و رفتار ادامه يابد، نه تنها از وابستگي و ضعف دولت كاسته نخواهد شد، بلكه روز به روز تشديدتر و ملت افغانستان بيچارهتر خواهد شد.
اما عليرغم همهي اين واقعيتها، ما اميدواريم كه كنفرانس پاريس مبدأي باشد براي عزم جدي كشورها نسبت به حل مسائل افغانستان به ويژه موضوع امنيت و مبارزه با تروريسم تا دولت اين كشور بتواند با خيال آسوده به مشكلات داخلي خود از جمله معضلات اقتصادي و فساد اداري بپردازد. در غير اين صورت اين گونه كنفرانسها و دستاوردهاي آنها هيچ نفعي براي مردم افغانستان نخواهد داشت چنانكه تا كنون نداشته است. نگارنده معتقد است كه اگر كشورها تنها در مسأله امنيت با كشور افغانستان صادقانه رفتار كنند و دست از حمايت و تجهيز مخالفان مسلح دولت بردارند، دولت ميتواند خود به حل بسياري از مشكلات نايل آيد.
