اصطلاح "درخواست" و همچنان "موقت" از جانب رئیس جمهوری منتخب و مشروع یک کشور بیانگر چه چیزی میتواند باشد؟! ازطرف دیگر، بعد از سپری شدن تقربیا دو ماه و تاراج یگانه وسیله امرار معاش این ساکنین محلی که عبارت از همان زمین های زراعتی و چراه گاه های مواشی شان، که عمدتا در اطراف ونواحی خانه هایشان قرار دارد، (به گفته همان مقام دولتی که "بهرصورت آنها خارج میشوند" چون اول اینکه در آن مناطق دیگر علفی برای مواشی این کوچی ها نمانده است و ثانیا آنها در یک ولسوالی برای بیشتر از یک ماه نمیتوانند مسکن گزین شوند) این درخواست جناب کرزی را چگونه میتوان ارزیابی نمود؟
وقتی رئیس جمهور یک کشور بجای امر کردن از یک گروه حمله کننده (هیچ شخص و یا گروهی حق ندارد که بخاطر احقاق حق خویش حتی اگر حق بجانب هم باشد، طرف خویش را مورد حمله قرار داده، عده ای را هم بکشد و عده ای را هم مجبور به ترک خانه هایشان کند) در خواست میکند که منطقه را آنهم بصورت موقت ترک نماید، آیا این امر بیانگر تمایلات شئونیستی رئیس جمهور منتخب یک کشور نیست!؟ وهم چنان بیانگر امتیاز دادن به گروه تجاوزگر نیست؟ آیا این حمله کننده گان را نباید مورد تعقیب قانونی قرار داد؟ و باز هم کرزی میخواهد مردم محل را با "درخواست" از کوچی ها مبنی بر ترک "موقت" محل، مدیون دلسوزی پدرانه ای! خویش نماید ولی آنهم بعد از چندین هفته که دیگر چیزی برای ساکنین فقیر محلی بجا نمانده است.
کوچی ها هم مردم محروم و فقیر اند و باید دولت به مشکلات شان رسیدگی کند، اما مشکلات متنوع آنها و همچنان مسئله ادعای اراضی آنها را با ساکنین مناطق مختلف افغانستان، آیا میتوان توسط ایجاد محکمه بررسی از اسناد طرفین که جناب سباوون از آن متذکر میشود، حل نمود؟ آیا با این کار دولت در صدد عمق و وسعت بخشیدن هرچه بیشتر دشمنی ها و بی اعتمادی های تاریخی میان ساکنین محلی و کوچی ها بلاخص و بصورت عموم، باعث اختلافات هرچه بیشتر میان اقوام ساکن در افغانستان نخواهد شد؟ و آنهم در شرایطی که مردم ما بیش از پیش به اعتماد سازی میان هم نیاز دارند.
بنظر من ساحات زیادی در افغانستان وجود دارد که بتوان برای کوچی ها محلات مسکونی و فارم ها دامداری ایجاد کرد، البته در صورتیکه دولت صادقانه در صدد حل مشکلات همیشگی کوچی ها باشد. این کار هم باعث تأمین هرچه بیشتر امنیت گردیده وهمچنان باعث رشد و ترقی اقتصادی وفرهنگی کوچی ها خواهد شد.
گزارشی از مجله اکونومیست
ترجمه شده توسط: آصف احسان
---------------------------------------------------
کشمکش های قبیلوی در افغانستان
جنگ بر سر زمین وآب
قریه شاهی نیرو، احاطه شده توسط کوها، پوشیده از گلهای وحشی و کارتوس های (فشنگ) مصرف شده ای کلاشینکوف، همانند ده ها قریه ای دیگر خالی از سکنه گردیده است. گمان میرود که طی دوماه گذشته بیش از 4000 تن از هزاره ها - که یک اقلیت نژادی شیعه مذهب بوده و در ارتفاعات مناطق مرکزی افغانستان زندگی میکنند - از خانه هایشان در ولسوالی بهسود ولایت وردک بیجا گردیده اند. آنها مورد سرکوب و ستم گروهی از کوچی های صحراگرد مسلح قرار گرفته اند . این کوچی ها که مسلمانان سنی مذهب و از نگاه اتنیکی پشتون هستند، تعداد شان احتمالا کمتر از 200 مرد جنگجو همراه با خانواده و مواشی شان می باشند. اما طبق منابع موثق غربی، تعداد 65 قریه از ساکنین آن تخلیه گردیده و در حدود 12 تن هم کشته شده اند.
این گزارشگر همراه با بزرگان قومی هزاره و تعدادی از پولیس محلی جهت بازدید از قریه ها در آنجا رفتند که از طرف کوهای اطراف تحت کنترول کوچی ها، زیر شلیک راکت انداز ها و فیر مرمی های مسلسل قرار گرفتند . هردوی این گروه ها فقیر و از سده ها به اینطرف در حاشیه قرار داشته اند. و هردو ادعا دارند که حق بجانب هستند.
هزاره ها می گویند که آن ها مورد هجوم کوچی های متحد طالبان، که میخواهند از اختلافات نژادی و فرقه ای استفاده کنند، قرار گرفته اند. بزرگان کوچی ها ادعا می کنند که آن ها از چراگاه هایی که یک صد سال از آن استفاده کرده اند، جبرا توسط هزاره های که متمایل اند با بشتیبانی ایران یک دولت شیعی نیمه مختار را در مناطق مرکزی افغانستان ایجاد کنند، محروم شده اند. اما بسیار واضح بنظر می رسد که هزاره ها بیشتر حق بجانب اند.
دولت افغانستان در واکنش به حمله کوچی ها تقریبا هیچ اقدامی نکرده است. تعداد پولیس در بهسود به 40 تن می رسد و این مساوی به همان تعدادی است که پیش از آمدن کوچی ها در آنجا موجود بود. ولایت وردک که بصورت تیوریکی تحت قلمرو و نظارت تیم بازسازی ولایتی ( پی آر تی) ارتش ترکیه که بخشی از نیروهای کمکی بین المللی می باشد، قرار دارد، اما تیم بازسازی ترکیه هیچ کدام نیروی برای حفظ امنیت وثبات در آنجا نفرستاده است. برای مسافرت در این منطقه باید از چندین ولسوالی واقع شده در این مسیر عبور کرد که تحت نفوذ طالبان قرار دارد. یک هیئت متشکل از مقامات دولتی که تاحال برای پنج بار توسط هیلیکوپتر به منطقه برای میانجی گری رفته اند، توسط طرفین در گیر که آنرا بی فایده تلقی کرده اند، رد شده است. از طرف دیگر، دولت گزارش میدهد که کوچی ها به عنوان بخشی از کوچ سالانه شان، به هرصورت ، در حال ترک منطقه هستند.
خشونت ها بخاطر رقابت برسر منابع طبیعی بروز کرده است. هرچند که این مشکل جدید نمی باشد اما اوضاع درمناطق مختلف کشور در حال وخیم تر شدن است. و بازگشت ملیون ها مهاجر دوران جنگ و دها سال ویرانی باعث خراب تر شدن هرچه بیشتر اوضاع می شود.
قربانی اصلی دراز مدت این کشمکش ها کوچی ها هستند. با گسترش مناطق مسکونی، کوچ سالیانه ای کوچی ها حتی بیشتر با مشکل مواجه می شود. اما هزاره جات ، مناطق مرکزی هزاره نشین ( با قرار داشتن ولسوالی بهسود درقسمت شرقی آن)، یک منطقه ای بدون منابع است که تعداد خیلی زیاد از مردم در آنجا زندگی می کنند.
حاجی نعیم کوچی، عمده ترین رهبر کوچی ها در کابل، می گوید که حالا هزاره ها گوسفندها و بزهای زیادی خریده اند، این یک پدیده ای جدید است". اما دهقانان هزاره در بهسود می گویند که مواشی کوچی ها علف زارهای را که مردمان محلی باید آنرا برای زنده نگهداشتن بزها و گوسفندان خویش در فصل سرد و سخت زمستان، درو کنند از بین برده و تخریب کرده اند.
دولت {افغانستان} در نظر دارد که در پنج سال آینده ده ها "شهرهای کوچی" را ایجاد کند. در صورتیکه این پروژه با موفقیت عملی شود، که غیر محتمل بنظر میرسد، ممکن است تعداد زیادی از کوچی ها به رضایت خویش ساکن شوند. و در صورتیکه سیستم بسیار عقب مانده زراعتی، مخصوصا استفاده از آب، مدرنیزه شود، ممکن است کشمکش ها بر سرمنابع خاتمه یابد. یک ارزیابی محیطی از کشور که توسط سازمان ملل متحد صورت گرفته تخمین می کند که در صورت مدرنیزه کردن سیستم زراعتی در افغانستان، تولیدات زراعتی دو برابر افزایش خواهد یافت تقریبا 62000 کیلومتر مربع، (24000 مایل مربع ) تحت آبیاری قرار خواهد گرفت.
سلسله کوهای وسیع افغانستان به اندازه کافی آب {برف} و باران را در خود ذخیره میکند، اما دهقانان افغان فقط میتوانند% 12-15 آنرا مهار کرده و استفاده کنند. بقیه این آبها در بیابانهای جنوبی کشور و کشورهای همسایه جریان دارد. دولت بیشتر از 520 ساحه بالقوه را برای اعمار بندهای کوچک و متوسط شناسایی کرده است، که میتواند برای آبیاری و تولید برق استفاده شود. چنین دور نمایی باعث نگرانی کشورهای همسایه میشود، آنها خود دچار کمبود آب اند، بدون آنکه آب اضافی کشور همسایه را از دست دهند.
از نسخه چاپی اکونومیست
مترجم: آصف احسان
منبع: www.afghanpaper.com
